Saturday, 1 February 2014

REFUGE PROJECT MILOS http://refugeproject.blogspot.gr/p/about.html

Ν




 





 NO FEAR I,II

Το πολεμικό καταφύγιο, στον Αδάμαντα της Μήλου, κατασκευάστηκε υπό τις διαταγές του γερμανικού στρατού κατοχής, κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Πρόκειται για μία εντυπωσιακή, δαιδαλώδη κατασκευή δώδεκα μεγάλων θαλάμων που διακλαδίζονται δεξιά και αριστερά μίας κεντρικής αρτηρίας, κάτω από τον σημερινό οικισμό του Αδάμαντα. Όλη αυτή η αθέατη πλευρά του νησιού που κρύβει μνήμες μιας ιστορίας που όλοι θέλουμε να ξεχάσουμε, έρχεται σε αντίθεση με το κυκλαδικό τοπίο του νησιού και τους παραθεριστές που το επισκέπτονται κατά χιλιάδες την περίοδο του καλοκαιριού. Αφορμή για την έκθεση refuge project στάθηκε ο ίδιος ο χώρος, καθώς και η έννοια του «καταφυγίου», όχι μόνο με την ιστορική του σημασία αλλά, γενικότερα, με την ανάγκη στις μέρες μας να καταφύγουμε σε ένα μη υπαρκτό χώρο, σε μια επινόηση ενός προσωπικού καταφυγίου που δημιουργεί ο καθένας χωριστά για να αισθάνεται ασφαλής και προστατευμένος. Αφετηρία αυτής της προσπάθειας αποτέλεσε η έρευνά μας αναφορικά με την αρχική χρήση του χώρου και τις ζωντανές μνήμες μέσα από φωτογραφικό υλικό, ιδιωτικές συλλογές, αφηγήσεις – μαρτυρίες ανθρώπων του νησιού, που έζησαν την εποχή εκείνη. Το αποτέλεσμα της έρευνας αυτής το μοιραστήκαμε με άλλους 17 εικαστικούς καλλιτέχνες, που προσκλήθηκαν να συμμετάσχουν, «επανακατοικίζοντας» το καταφύγιο μετά από 70 χρόνια, αναδιατυπώνοντας την ανάγκη για «προστασία» από μια ενδεχόμενη απειλή, με έργα in situ. Ο κάθε καλλιτέχνης μέσα στο διάστημα μιας εβδομάδας είχε ένα χώρο «ιδιωτικό» μέσα στο καταφύγιο, όπου εκεί εξέλιξε την αρχική ιδέα του έργου του και μοιράστηκε με τους υπόλοιπους όλη την ευθύνη της συγκατοίκησης και της συνύπαρξης, σε έναν κατά τα άλλα «ανοίκειο» χώρο. Πολλά από τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν βρέθηκαν στο νησί. Η μορφολογία του ίδιου του χώρου όπως εσοχές, κρύπτες, αδιέξοδες σήραγγες, νερό και άδειες δεξαμενές, αλλά και υλικά που κάθε καλλιτέχνης έφερε μαζί του, καθώς και προσωπικά ντοκουμέντα, αποτέλεσαν το εφαλτήριο για τη δημιουργία των έργων. ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΜΑΡΙΑ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ ΝΙΚΟΣ ΠΟΔΙΑΣ

Tuesday, 1 November 2011

SANATORIO PROJECT

Δελτίο Τύπου 24 / 8 / 2011

Το Σάββατο 20 Αυγούστου στα Χάνια Πηλίου πραγματοποιήθηκε ένα ξεχωριστό εικαστικό γεγονός, το sanatorio project, που διοργάνωσαν η Μαρία Ανδρομάχη Χατζηνικολάου και ο Νίκος Ποδιάς. Φιλοξενήθηκε στο παλιό, ερειπωμένο σανατόριο ύψους, το οποίο ίδρυσε ο γιατρός Γεώργιος Καραμάνης, στις αρχές του περασμένου αιώνα. Εκεί, όπου ασθενείς από τον «βάκιλο του Koch» αναζήτησαν την επιβράδυνση των συμπτωμάτων μιας χρόνιας λοιμώδους νόσου, της φυματίωσης, ή αλλιώς της «φθίσης» όπως ονομάστηκε, λόγω της αργής και σταθερής καταστροφής που επιφέρει στον οργανισμό. Οι δύο καλλιτέχνες, που τους συνδέει η ευρύτερη περιοχή ως κοινός τόπος καταγωγής, προσκάλεσαν 20 καλλιτέχνες να εργαστούν για τρείς ημέρες επί τόπου στα ερείπια του Σανατορίου και το Σάββατο από τις 11 π.μ. έως τις 8 μ.μ. παρουσίασαν την εργασία τους.
Οι εικαστικοί καλλιτέχνες με μεγάλη ευαισθησία και απόλυτο σεβασμό στο χώρο, δημιούργησαν μέσα και έξω από το κτήριο έργα ξεχωριστά. Ο ίδιος ο χώρος αποτέλεσε πρόκληση για κάθε έναν, τόσο ως ερείπιο, όσο και ως ιστορικά φορτισμένο κτήριο. Τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν ήταν οργανικά μέρη του κτηρίου και του περιβάλλοντός του ή σχετιζόταν με τη μνήμη που το περιβάλλει. Παλιές ακτινογραφίες των ασθενών, μωσαϊκά πλακάκια, αμπούλες και μπουκάλια φαρμάκων, ξύλα και σοβάδες, το νερό της πηγής, στοιχεία από το αρχείο του γιατρού και της λειτουργίας του Σανατορίου, μεταξύ άλλων, αποτέλεσαν την πρώτη ύλη με την οποία εργάστηκαν οι καλλιτέχνες. Παράλληλα δύο ηθοποιοί παρουσίασαν ένα «θεατρικό» δρώμενο, φέρνοντας τους μπεκετικούς ήρωες του Περιμένοντας τον Γκοντό να περιηγούνται στο σανατόριο. Η Mezzo soprano Σοφία Καγιά με δύο άλλους μουσικούς, έδωσαν μία ξεχωριστή νότα στην ατμόσφαιρα του χώρου με το μουσικό δρώμενο στα δωμάτια, στο εκκλησάκι, το οποίο υπάρχει μέσα στο κτήριο, καθώς και με την πομπή προς το κοιμητήριο μέσα στο δάσος.
Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Βερνίκος κατέγραψε κινηματογραφικά τόσο την ημέρα της παρουσίασης, όσο και όλη τη διαδρομή της υλοποίησης του project κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας.
Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός της ανταπόκρισης του κόσμου, αφού πάνω από 450 άτομα προσήλθαν εκείνη την ημέρα, παρά το δύσβατο και απόμακρο της περιοχής και μυήθηκαν στον πλούτο της εικαστικής και γενικότερα καλλιτεχνικής δημιουργίας.






Ιστορικό Περίγραμμα / historical context
1

Γύρω στο1935, το Σανατόριο Πηλίου αποτελεί μία σύγχρονη και ολοκληρωμένη μονάδα ικανή να ανταποκριθεί στη μεγάλη προσέλευση ασθενών από την Ελλάδα, τα Βαλκάνια και τη Μέση Ανατολή.
Σ’ αυτή του τη μορφή το Σανατόριο δεν φτάνει τυχαία. Από τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του, ο ιδρυτής του γιατρός Γεώργιος Καραμάνης οργανώνει ένα υποδειγματικό δίκτυο ανταλλαγών, επαφής και συνεργασίας με φημισμένα σανατόρια της κεντρική Ευρώπης και ιδιαίτερα του Νταβός.
Δίπλα ωστόσο στον κύκλο των γιατρών και των επιστημόνων του Σανατορίου, ένας άλλος κύκλος, αυτός των γραμμάτων και της τέχνης, συμβάλει στη φήμη και την αίγλη που το περιβάλλουν μέχρι και σήμερα.
Κεντρικό πρόσωπο αυτού του κύκλου είναι η γυναίκα του γιατρού Καραμάνη Άννα, η έλευση της οποίας το 1922 λειτουργεί καταλυτικά και στο «άνοιγμα» του Σανατορίου στον κόσμο της λογοτεχνίας. Κυριολεκτικά οι κορυφαίοι εκπρόσωποι των ελληνικών γραμμάτων συνδέονται με το Σανατόριο, την περίοδο 1920-1940. Ο Κωστής Παλαμάς «ήταν ο πρώτος επίσημος ξένος που τίμησε το καινούργιο μου σπίτι» γράφει στο βιβλίο της η Άννα Σικελιανού. Οι Αλέξανδρος Δελμούζος και Μανόλης Τριανταφυλλίδης έχουν συμβολή στην οργάνωση και λειτουργία του Πρεβαντορίου, του οποίου τη διεύθυνση έχει η ίδια η Άννα Σικελιανού από το 1935. Ο Γιώργος Σεφέρης σημειώνει στο ημερολόγιο του ότι εκεί διόρθωσε όλα τα ποιήματά που έγραψε στο Πήλιο, ενώ από το φιλόξενο σπίτι περνούν και ο Κωνσταντίνος Τσάτσος , η Μάρω Σεφέρη, ο Ρόζε Μιλλιεξ, η Λιλίκα Νάνου κ.α.
Ο Άγγελος Σικελιανός διαμένει για ένα διάστημα σε μία αγροικία, κοντά στο Σανατόριο, γνωρίζεται με τη σύζυγό του γιατρού Άννα, την οποία αργότερα παντρεύεται. Τα έντονα ίχνη αυτής της εποχής που σχετίζονται με το Σανατόριο του Πηλίου, αποτυπώνονται στα βιβλία της Άννας Σικελιανού: «η Ζωή μου με τον Άγγελο» και «Τα γράμματα στην Άννα».


    'ΕΛΕΝΙΤΣΑ'











THE LANDLADY AND THE PASSING CLOUDS

Εικαστική έκθεση “Τhe landlady and the passing clouds”

H εικαστικός Μαρία Μπουρίκα έχει την χαρά να παρουσιάσει την έκθεση “The landlady and the passing clouds”. Στην έκθεση, που φιλοξενείται στο δυάρι-studio της “landlady” στην Καλαμάτα, παρουσιάζονται 16 έργα σύγχρονων Ελλήνων και Βρετανών καλλιτεχνών που ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση για να δημιουργήσουν έναν διάλογο-εμπειρία σύγχρονης τέχνης με την τοπική κοινωνία, παρουσιάζοντας έργα πολυποίκιλων μέσων, όπως φωτογραφία, σχέδια, ζωγραφική, εγκαταστάσεις, βίντεο.
Τα έργα των Ελένης Αγγέλου, Αγγελικής Σβορώνου, Ανδρέα Σάββα, Γιούλας Παπαδόπουλου, Μαρίας Μπουρίκα, Κώστα Πλέσσα, Νίκου Ποδιά, Ελένης Ζάγκαλη, Ρίτας Σταυράκη, Μάριου Ηλιάκη, Mark Devereux, Peter Kelly, Felix Brarham, Vassili Chamam, Brada Barassi και Dot Varellas θα περάσουν σαν σύννεφα από 1- 20 Ιουλίου 2011.


THE LANDLADY AND THE PASSING CLOUDS

The visual artist Maria Bourika is delighted to present the exhibition “The Landlady and the Passing Clouds”. It is hosted in her studio “Landlady” in Kalamata and introduces 16 contemporary Greek and international artists who responded to her invitation to create a discussion between contemporary art and the local community through multiple media such as photography, painting, sketches, installation and video.

The work of the artists: Eleni Angelou, Aggeliki Svoronou, Andreas Savva, Gioula Papadopoulou, Maria Bourika, Kostas Plessas, Nikos Podias, Eleni Zagali, Rita Stavraki, Marios Iliakis, Mark Devereux, Peter Kelly, Felix Brarham, Vassilis Chamam, Brada Barassi and Dot Varellas
will pass like clouds from 1st – 20th of July 2011.














Wednesday, 24 February 2010

Venner Project 2010



"Shadow" 2010





"Mandragoras" 201o




"Circus" 2010





"Dogheart's" 2010





"Big road Trip" 2010




"Adis Door's " 2007